Pff, veel geluk gehad gisteren. Maar het verhaal hieronder wil ik echt delen, omdat het zo belangrijk is, voor iedereen. Daarom de keiharde realiteit als titel, geen clickbait of dubbelzinnigheid, want die krijg je waarschijnlijk al vaker dan je lief is…
Gisteren (17 april 2026) had ik na het afronden van nog wat dingetjes op mijn to-do lijstje nog een uurtje of twee om te gaan mountainbiken. Nog snel even door de lokale bossen, zoals ik wel vaker doe.
Binnen het uur stond ik echter al terug thuis…
Dit is wat er gebeurde
Op één van mijn favoriete lokale trails ging het grondig mis. Ik onderschatte de hoogte van een omgevallen boom die over het pad hing. Twee dagen geleden fietste ik er nog gezwind onderdoor. Gisteren schatte ik het helemaal verkeerd in.
Gevolg: met mijn helm tegen de boom. Gelukkig was het er niet vol tegenaan, waardoor ik tot stilstand kwam. Maar toen ik besefte wat er net gebeurd was, begon mijn hoofd meteen te bonzen en besloot ik toch maar wijselijk even te stoppen.
Ik deed mijn helm af en zag dat een groot, dik stuk van een tak dwars door mijn helm heen was gegaan. Via één van de verluchtingsgaten was de tak er volledig doorheen gedrongen. Mijn hoofd was licht geraakt, maar gelukkig kwam er geen bloed aan te pas.
Zonder helm was het zonder enige twijfel veel erger geweest, en misschien zelfs fataal. Klinkt hard, maar het is de realiteit. Of je dat nu wil horen of niet.
Hieronder een foto van de schade aan de helm:
Een bluts en snee op de bovenkant en daarachter zie je het gat dat geslagen werd door de tak die door de ventilatieopening ging. De tak was gelukkig afgebroken van de boom en heb ik er vakkundig uit kunnen halen… Zo kon ik toch nog relatief veilig, met helm, naar huis fietsen…
Het bewijs ligt op mijn tafel
Ik kan je nu allerlei onderzoeken, statistieken en analyses over fietshelmen en hun effectiviteit naar je hoofd slingeren…. Maar deze ervaring bewijst dat een fietshelm effectief is en je leven kan redden.
Als ik vol met mijn kop tegen de boom was geknald had ik het mogelijk niet meer kunnen navertellen. Zelfs met helm was het een serieuze botsing ook al was de impact vooral op de bovenkant van de helm…
De helm die ik droeg had ook de KinetiCore-technologie die je hoofd beter beschermt tegen directe en rotatie-impact. Ik vermoed dat deze technologie er ook wel voor gezorgd heeft dat de schade aan mezelf best mee valt. Op een beetje hoofdpijn, een kleine schaafwonde (van de tak) en een buil na mankeer ik eigenlijk niets.
De helm is rijp voor de vuilnisbak, uiteraard! Maar dat is toch wel het minste van mijn zorgen…
Het verplichte automatisme
Eén van de redenen waarom ik dit verhaal gepost heb is omdat ik toch nog regelmatig mountainbikers tegenkom zonder helm. Onlangs tijdens een wandeling in de Ardennen zag ik er ook weer eentje passeren.
Iedereen beslist dit natuurlijk voor zichzelf, en eerlijk, wat andere mensen doen en laten, daar kan ik toch niets aan veranderen.
Sowieso vertrek ik nooit zonder mijn helm. Dat kan ook gewoon niet gezien dit gewoon automatisch gaat en het niet lekker aan voelt als ik geen helm op heb. Het is een automatische, onbewuste, check elke keer voor ik vertrek.
En daarin zit een detail dat ik via deze weg ook nog met jou wil delen.
Het overkomt jou niet, tot het je wel overkomt…
We denken allemaal dat het ons niet overkomt. Dat die ene val, dat ene stomme moment, dat moment waarop je even niet oplet, dat dat voor iemand anders is. Tot het die ene keer niet voor iemand anders is.
De kleine dingen die je elke rit doet, of juist niet doet, zijn je helm. Je helm opzetten. Even checken of je banden goed staan. Die ene bocht waar je altijd een beetje te hard gaat, nét iets trager nemen. Het lijkt niks. Het ís niks. Tot het alles is.
Wat ik hieruit meeneem
Ik had dit natuurlijk liever niet meegemaakt. En eerlijk, het is zelfs niet de eerste keer dat ik met mijn helm ergens tegenaan knal… Maar ik vind het wel belangrijk om uit zulke dingen lessen te trekken.
Hieronder drie dingen die ik uit dit voorval mee neem, niet uit schrik maar simpelweg zodat ik de volgende rit, en wanneer ik aan de bewuste overhangende boom opnieuw passeer, even gezwind als voorheen over de trail kan scheuren…
1. Een helm is geen keuze die je bij élke rit maakt
Het is een keuze die je één keer maakt en dan automatiseert. Zet ‘m altijd op, ook voor dat rondje van een half uur dat je al honderd keer gereden hebt. Juist voor dat rondje.
2. Bekend terrein is geen veilig terrein
Ik reed twee dagen geleden onder diezelfde boom door zonder probleem. Gisteren niet. Elke rit is anders, elk moment is anders. Een simpele inschattingsfout was het grote verschil tussen die twee ritjes.
3. Vervang je helm na een impact
Het is weer tijd om op helmjacht te gaan, want een helm die een impact heeft gehad is eraan voor de moeite. Dit doe ik altijd, en ook al kost het me geld, ik wil zeker weten dat mijn helm me optimaal blijft beschermen. Ook deze helm (nope, het is niet de eerste die sneuvelt) wordt zeker en vast niet meer gebruikt.
Tot slot
Ik had uiteraard liever een vette trailstory verteld, maar helaas horen dit soort verhalen ook bij de sport. Het is geen darts of snooker (ook toffe sporten!), waarbij je relatief safe bent. Maar het “gevaar” of de uitdaging (hoe je het ook wil noemen) hoort erbij en maakt het zo leuk.
En zulke voorvallen moet je zo snel mogelijk naast je neerleggen, wat in mijn geval gelukkig geen probleem is.
Anyway, eind goed al goed en ik heb het met deze blog ook van me af kunnen schrijven, dat helpt ook weer een beetje. Binnen enkele dagen, als de hoofdpijn wat milder of helemaal weg is, zit ik zonder twijfel weer met even veel plezier op de mountainbike.
Tot slot van dit verhaal wil ik je het volgende vragen: deel deze blog (en laat vooral de foto zien) met wie af en toe zonder helm fietst, of met wie je graag veilig op de weg ziet. Als deze post zelfs maar één persoon overtuigt om voortaan een helm op te zetten, was het de moeite waard.
